Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους
Δύσκολη στιγμή να αποχαιρετάς έναν αγαπημένο σου άνθρωπο.
Ο πόνος για το χαμό της Εύης είναι αβάσταχτος.
Τον βιώνουν επώδυνα, περισσότερο από όλους,
ο Δημήτρης, η Μίρκα, η Ευτυχία, ο Χανς, o Xάρης.
Η απώλειά της πλήγωσε και όλους εμάς,
που είχαμε την τύχη να τη γνωρίσουμε.
Τους φίλους, τους συναδέλφους, τους συνοδοιπόρους.
Γιατί η Εύη ήταν μια ψυχή
ελεύθερη, αλύγιστη, υπερήφανη, συναισθηματική.
Την ιδιοσυστασία της, δεν ήθελες πολύ χρόνο να την αντιληφθείς.
Εύκολα διαπίστωνες,
τη γήινη σχέση της με τη ζωή,
την αξιοπρέπεια που τη διέκρινε,
την ανιδιοτέλειά της, η οποία την καθιστούσε ξεχωριστή.
Η εντιμότητα της, διαπερνούσε όλη τη διαδρομή της.
Όταν ένας σπάνιος και σπουδαίος άνθρωπος
φεύγει από κοντά μας,
εύλογο είναι να μας καταβάλλει η θλίψη και η οργή.
Έτσι και εγώ οργίστηκα,
βλέποντας για άλλη μια φορά,
πως η ζωή δεν είναι γενναιόδωρη και απλόχερη
με όσους πραγματικά την αξίζουν.
Με εκείνους που της δίνουν ουσιαστική υπόσταση.
Την Εύη Ντίνου τη γνώρισα από τον Δημήτρη,
στις αρχές της δεκαετίας του 80.
Τότε που το κύμα της προσδοκίας είχε εμποτίσει την κοινωνία μας.
Νέοι τότε αναζητούσαμε τις δικές μας αλήθειες,
έχοντας ο καθένας διαφορετικές καταβολές.
Η Εύη σεμνή, δεν διατυμπάνιζε την αντιδικτατορική της δράση,
στην Ελλάδα και στην Ιταλία.
Την θεωρούσε ως ένα αυτονόητο χρέος,
δίχως να αισθάνεται την ανάγκη να προβάλλει την αντίστασή της, κατά της χούντας.
Δείκτης αυτοσυνειδησίας και πίστης στα δημοκρατικά ιδεώδη.
Η Ελευθερία ήταν για την Εύη,
η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Χρειάστηκε πολύς χρόνος να ανακαλύψω
τι υπήρχε πίσω από τη στοχαστική και αθόρυβη εικόνα της.
Με το τσιγκέλι έβγαζα ένα -ένα τα γεγονότα εκείνα
που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή της.
Παιδί της Ηπείρου, γεννήθηκε στα Γιάννενα.
Ο πατέρας της από την Κοκκινιά Θεσπρωτίας,
η μητέρα από τις Δρυμάδες Ιωαννίνων.
Από μικρή δήλωνε, θα γίνω γιατρός. Κάτι που το πέτυχε.
Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων
στην Ιατρική Σχολή Αθηνών,
ήρθε σε επαφή με τους αντιδικτατορικούς πυρήνες της νεολαίας.
Γίνεται ενεργό μέλος της αντιστασιακής ομάδας του Αλέκου Παναγούλη.
Η πολιτική περιπέτεια του πατέρα της, τη σημάδεψε.
Mε την εξάρθρωση των συναγωνιστών του Αλέκου Παναγούλη,
ο πατέρας της και η αδελφή της Ευτυχία, συλλαμβάνονται.
Ο πατέρας της παραπέμπεται σε δίκη,
μαζί με άλλους συντρόφους του,
καταδικάζεται και φυλακίζεται στον Κορυδαλλό.
Η πολύκροτη δίκη του κορυφαίου αντιστασιακού, Αλέκου Παναγούλη,
οδηγεί την Εύη στα βαθιά της αντιχουντικής δράσης.
Όταν διαπίστωσε ότι την καταζητούν οι ΕΣΑτζήδες των συνταγματαρχών,
οι συνοδοιπόροι – συναγωνιστές της, την παρακίνησαν
να διαφύγει στο εξωτερικό για λόγους προστασίας της.
Μέσω Κωνσταντινούπολης βρέθηκε στη Ρώμη.
Εκεί γίνεται μέλος του ΠΑΚ.
Γνωρίζει τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεργάζεται μαζί του
στις αντιδικτατορικές κινητοποιήσεις.
Την ίδια περίοδο ο Ανδρέας Παπανδρέου τη συστήνει στον Κώστα Σημίτη,
ο οποίος είχε την ευθύνη των οργανώσεων του ΠΑΚ στην Ευρώπη.
Την αφοσίωση της στους αγώνες κατά της χούντας,
το αγωνιστικό της σθένος,
επικαλείτο συχνά ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης.
Στη Ρώμη γνωρίζει τον Ιταλό πολιτικό
και μετέπειτα Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Σάντρο Περτίνι.
Ο οποίος δημόσια την χαρακτηρίζει, πρότυπο αντιδικτατορικής αγωνίστριας.
Στην πολιτική διαδρομή της Εύης Ντίνου,
καταλυτική ήταν η επίδραση της Αμαλίας Φλέμινγκ.
Η συμπόρευση μαζί της,
επηρέασε σημαντικά την πολιτική και επιστημονική της σκέψη.
Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας,
η Εύη επιστρέφει στην Ελλάδα.
Ως Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, συμμετέχει στις διεργασίες της 3ης του Σεπτέμβρη.
Εκλέγεται στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος.
Ταυτόχρονα ολοκληρώνει τις σπουδές της
και ξεκινά την αξιόλογη επιστημονική της διαδρομή ως Οφθαλμίατρος,
στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά.
Όσοι τη γνώρισαν ως γιατρό,
μιλούν για την επιστημονική της επάρκεια,
την ανθρώπινη ευαισθησία της και το ήθος της.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι στον Πειραιά
που επικαλούνται την αντίδρασή της, όταν επιχείρησαν να την ανταμείψουν.
Δίχως δεύτερη κουβέντα, η απάντηση που έδινε ήταν, είμαι γιατρός.
Δεν άφηνε κανένα περιθώριο για περαιτέρω συζήτηση.
Στο Τζάνειο εκείνη, στο Μεταξά ο Δημήτρης
ειδικευόμενος στη γυναικολογία,
έσμιξαν και συμπορεύτηκαν για 40 και πλέον χρόνια.
Η μονάκριβη κόρη τους Μίρκα,
τους έδωσε αστείρευτη χαρά.
Χρωμάτισε ανεξίτηλα τη ζωή τους.
Η Εύη υπήρξε παράδειγμα ζωής.
Αποστρέφονταν την ελαφρότητα, την αυταρέσκεια,
τους βερμπαλισμούς και τους φορμαλισμούς του παρελθόντος.
Η φωτεινή διαδρομή της, έδειχνε διαρκώς,
πως στο χώρο της πολιτικής δράσης και των ιδεών,
υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνουν την ψυχή τους.
Αλλά και στην Ιατρική, οι λαμπροί επιστήμονες ξεχωρίζουν
για την προσφορά και το ήθος τους .
Εύη καλό ταξίδι.
Δεν θα φύγεις από τη σκέψη και την καρδιά μας.
Το χαμόγελο σου, το ιδιαίτερο γέλιο σου,
θα σε κρατούν ζωντανή κοντά μας.
Οριστικός θάνατος είναι η λησμονιά.
Με το συναίσθημα της μνήμης ισχυρό,
δεν θα σε λησμονήσουμε ποτέ.