

Όσοι είχαν την τύχη να την γνωρίσουν, καταλάβαιναν δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια, ότι η Εύη ήταν μια ψυχή ελεύθερη, αλύγιστη, υπερήφανη, συναισθηματική. Την ιδιοσυστασία της, δεν ήθελες πολύ χρόνο να την αντιληφθείς. Εύκολα διαπίστωνες, τη γήινη σχέση της με τη ζωή, την αξιοπρέπεια που τη διέκρινε, την ανιδιοτέλειά της, η οποία την καθιστούσε ξεχωριστή. Η Εύη Ντίνου υπήρξε μια σεμνή προσωπικότητα, στην Ιατρική, στην Πολιτική.
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, δεν συνιστά τομή στη συνέχεια της πολιτικής του υπόστασης. Ούτε συνδέεται με νέες ιδέες και διαφορετικές προσεγγίσεις. Η ανατοποθέτηση του, αποδεικνύεται άτολμη και θολή. Ο τρόπος που πολιτεύεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καθιστά μύθευμα την κεντρώα φυσιογνωμία. Ουσιαστικά ενσαρκώνει τη βιοεξουσία. Η διακυβέρνησή του στηρίζεται στην τεχνική νοημοσύνη, παραλύοντας τη δημιουργικότητα και την έμπνευση. Και οι δύο υποδύονται τις εμπνευσμένες και ικανές ηγεσίες του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη, μολονότι δεν έχουν την παραμικρή ομοιότητα.
Η πλειονότητα των πολιτών αντιμετωπίζει το εγχώριο πολιτικό σύστημα με απαξία. Οι συντελεστές του, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, δέσμιοι μιας υπερχειλίζουσας ελαφρότητας, καταφεύγουν σε αχρείαστες αυταρέσκειες. Η απομάγευσή τους, δεν τους ανησυχεί. Ούτε τους προβληματίζει το κύμα δυσαρέσκειας και απογοήτευσης που όπως φαίνεται κατακλύζει την ευρύτερη κοινή γνώμη. Οι παραμορφωτικοί φακοί με τους οποίους είναι εξοπλισμένοι, τους στερούν τη δυνατότητα να γνωρίζουν τη ζώσα πραγματικότητα.

Τα κομματικά φρούρια είναι πλέον ακατάλληλα. Οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές ανεπίκαιρες. Οι ιδέες και οι αντιλήψεις τέμνονται. Η πολιτική παραμένει ζωτική όταν αποδεικνύεται περιπέτεια ιδεών. Η αξία της υπερβαίνει τους κομματικούς ανταγωνισμούς. Η χρησιμότητά της δεν προσμετράται με τη βλάβη στον αντίπαλο. Απεναντίας, η πολιτική χρειάζεται να είναι ένα Τεχνικό Δελτίο Έργου που συνδυάζει το Μίκρο με το Μάκρο, επιδιώκοντας καθαρούς και μετρήσιμους στόχους...

Ο τίτλος είναι παραπλανητικός, καθώς οι ιστορίες και οι ήρωές του προκαλούν το ενδιαφέρον και των δύο φύλων. Στα πέτρινα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού επισκέφθηκε τη Μακρόνησο, για έναν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με τους έγκλειστους στον αποκαλούμενο τότε «νέο Παρθενώνα» της Ελλάδας. Το διήγημα του Γιώργου Πανταγιά στη συλλογική έκδοση που επιμελήθηκε ο Θανάσης Νιάρχος.