

Οι σιαμαίοι σύμμαχοι Τράμπ και Νετανιάχου, ενσαρκώνουν φρενήρη πολιτική. Με την πολεμική τους επιδρομή στον Ιράν, άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου. Ο αμερικανός πρόεδρος, επηρμένος από ανεξέλεγκτο κυνισμό, έχει καταληφθεί από το σύνδρομο του τζογαδόρου. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός, καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου, διεκδικεί “το βιβλικό δικαίωμα” να καταλάβει τη Μέση Ανατολή. Η ανθεκτικότητα της Ευρώπης παραμένει ισχυρή. Ο τολμηρός Σάντσεθ, εξέφρασε την ευρωπαϊκή ψυχή.
Η κλιματική κρίση δεν είναι αυταπάτη όπως υποστηρίζει ο Τραμπ. Η ύπαρξη της οφείλεται στα ορυκτά καύσιμα. Ανθρακας, λιγνίτης, πετρέλαιο, αέριο επιβαρύνουν δραστικά το περιβάλλον.Οι θιασώτες των ορυκτών καυσίμων, επιδίδονται σ’ενα τιτάνιο αγώνα για να επιβάλλουν την ενεργειακή τους κυριαρχία. Η απεξάρτηση μας από αυτά, είναι ζωτική ανάγκη. Η Ελλάδα αξιοποιώντας την ηλιακή και αιολική της ενέργεια, διασφαλίζει ενεργειακή αυτονομία , επάρκεια και ασφάλεια.
Tο εγχώριο πολιτικό σύστημα αυτουπονομεύεται. Η ρευστότητα και ο κατακερματισμός επιτείνουν την κρίση εμπιστοσύνης. Η ψυχή της πολιτικής χάνεται. Η αξία των ιδεολογιών, βρίσκεται στα τάρταρα. Τα εξατομικευμένα προτάγματα αντικαθιστούν τα συλλογικά. Η αυταρέσκεια των κυβερνώντων, αλλά και οι άτοπες επιθυμίες των αντιπολιτευόμενων, αφήνουν αδιάφορο το ευρύτερο κοινωνικό σώμα.

Τα κομματικά φρούρια είναι πλέον ακατάλληλα. Οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές ανεπίκαιρες. Οι ιδέες και οι αντιλήψεις τέμνονται. Η πολιτική παραμένει ζωτική όταν αποδεικνύεται περιπέτεια ιδεών. Η αξία της υπερβαίνει τους κομματικούς ανταγωνισμούς. Η χρησιμότητά της δεν προσμετράται με τη βλάβη στον αντίπαλο. Απεναντίας, η πολιτική χρειάζεται να είναι ένα Τεχνικό Δελτίο Έργου που συνδυάζει το Μίκρο με το Μάκρο, επιδιώκοντας καθαρούς και μετρήσιμους στόχους...

Ο τίτλος είναι παραπλανητικός, καθώς οι ιστορίες και οι ήρωές του προκαλούν το ενδιαφέρον και των δύο φύλων. Στα πέτρινα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού επισκέφθηκε τη Μακρόνησο, για έναν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με τους έγκλειστους στον αποκαλούμενο τότε «νέο Παρθενώνα» της Ελλάδας. Το διήγημα του Γιώργου Πανταγιά στη συλλογική έκδοση που επιμελήθηκε ο Θανάσης Νιάρχος.