

Πραγματικότητα είναι, για να επικαλεστώ τον Γιούργκεν Χάμπερμας, ότι ορθολογικά αποδεχόμαστε πως ισχύει. Η σχέση μας μαζί της, είναι δείκτης επίγνωσης. Η υποτίμηση ή ακόμη και η αγνόηση της, προκαλεί τύφλωση.Μας καθιστά δέσμιους αυταρέσκειας, έπαρσης και ψευδαισθήσεων. Οι ιθύνοντες της βιοεξουσίας ζώντας στον μικρόκοσμο τους, αδυνατούν να εξοβελίσουν την αλήθεια. Πόσο μάλλον να απονεκρώσουν τη σκέψη των πολιτών.
Η έκβαση της κρίσης των Ιμίων, έδειξε ότι οι τουρκικές προκλήσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά. Αρκεί βέβαια να υπάρχει η απαιτούμενη επίγνωση των κινδύνων που ελοχεύουν. Αλλά και των όποιων επιδιώξεων έχει η εκάστοτε ηγεσία της γειτονικής χώρας. Ωστόσο, η τωρινή συζήτηση που γίνεται εδώ στην Ελλάδα με αφορμή τα τριάντα χρόνια από τα Ίμια έχει εκτροχιαστεί. Μέλημα των εμπόρων του εθνικού φρονήματος είναι, να εκδικηθούν ετεροχρονισμένα τον Κώστα Σημίτη.
Οι πολιτικές ηγεσίες κρίνονται και αξιολογούνται για την ικανότητά τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ρόλου τους. Στην εποχή μας υπάρχει έλλειμα ηγετών. Οι τωρινοί πρωταγωνιστές στην πλειονότητά τους ενσαρκώνουν τη μετριότητα. Μάλιστα κάποιοι πρεσβεύουν την αναδίπλωση στο νοσηρό παρελθόν και στον αυταρχισμό. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις Τραμπ, Πούτιν, Ερτογάν. Ο πρώην πρόεδρος της Κύπρου Γιώργος Βασιλείου ήταν μια ξεχωριστή ηγετική φυσιογνωμία. Υπήρξε τολμηρός και ρηξικέλευθος.

Τα κομματικά φρούρια είναι πλέον ακατάλληλα. Οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές ανεπίκαιρες. Οι ιδέες και οι αντιλήψεις τέμνονται. Η πολιτική παραμένει ζωτική όταν αποδεικνύεται περιπέτεια ιδεών. Η αξία της υπερβαίνει τους κομματικούς ανταγωνισμούς. Η χρησιμότητά της δεν προσμετράται με τη βλάβη στον αντίπαλο. Απεναντίας, η πολιτική χρειάζεται να είναι ένα Τεχνικό Δελτίο Έργου που συνδυάζει το Μίκρο με το Μάκρο, επιδιώκοντας καθαρούς και μετρήσιμους στόχους...

Ο τίτλος είναι παραπλανητικός, καθώς οι ιστορίες και οι ήρωές του προκαλούν το ενδιαφέρον και των δύο φύλων. Στα πέτρινα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού επισκέφθηκε τη Μακρόνησο, για έναν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με τους έγκλειστους στον αποκαλούμενο τότε «νέο Παρθενώνα» της Ελλάδας. Το διήγημα του Γιώργου Πανταγιά στη συλλογική έκδοση που επιμελήθηκε ο Θανάσης Νιάρχος.