Εύλογο είναι σήμερα εδώ, να βιώνω έντονα το συναίσθημα της μνήμης,
για να επικαλεστώ το Γιώργο Σεφέρη,.
Ή όπως έλεγε ο συμπατριώτης μου Κρητικός, Νίκος Καζαντζάκης,
φωνάζω τη μνήμη να θυμηθεί.
Θεωρώ χρέος μου να ευχαριστήσω από καρδιάς,
τον Πρύτανη κύριο Χριστοφίδη και τη Διοίκηση του Πανεπιστημίου,
για τη σημερινή εκδήλωση.
Η επιλογή αυτή δείχνει πως το Ανώτατο αυτό Επιστημονικό Ίδρυμα,
δεν περιορίζεται στα τείχη της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Αλλά διατηρεί αυθεντική σχέση με τη ζώσα πραγματικότητα.
Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ομιλητές εγνωσμένου κύρους.
Καθώς και στον εκδότη της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ
Γιάννη Πρετεντέρη, για την πολύτιμη υποστήριξή του.
Αλλά και σε όλους εσάς, που απόψε είστε εδώ.
Μολονότι η απόφαση για την εκδήλωση,
πάρθηκε πολύ πριν τον πόλεμο στο Ιράν,
η γεωπολιτική θύελλα που ακολούθησε,
έρχεται να δείξει την πραγματική αξία της ένταξης της Κύπρου
στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ας σκεφτούμε μόνο, τι θα σήμαινε για το νησί,
αν δεν είχε την ασπίδα προστασίας που του προσφέρει,
η συμμετοχή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
Το όραμα του αείμνηστου Γιάννου Κρανιδιώτη,
στήριξε εμπράκτως ο αξέχαστος Πρόεδρος Γιώργος Βασιλείου,
καταθέτοντας το αίτημα της ένταξης της Κύπρου
στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Ιούλιο του 1990.
Ο Κώστας Σημίτης, έχοντας βασικούς συνομιλητές
τους δύο αυτούς άξιους Κύπριους,
όχι απλώς υιοθέτησε την επιδίωξη της ένταξης,
αλλά φρόντισε πολύ πριν την εκλογή του στην Πρωθυπουργία,
να αντιμετωπιστεί θετικά από τα προοδευτικά κόμματα της Ευρώπης,
με τα οποία όπως είναι γνωστό, είχε παρά πολύ καλές σχέσεις.
Το αίτημα της ένταξης έμοιαζε με ανέφικτη επαγγελία και άπιαστη ουτοπία.
Αρκεί να πω, ότι δεν ήταν λίγοι εκείνοι που στοιχημάτιζαν,
πως η Κύπρος δεν θα ενταχθεί στην Ε.Ε.
Το επιχείρημα τους ήταν, ότι μια διαιρεμένη χώρα
δεν μπορεί να γίνει δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όμως με επιμονή, με την κατάλληλη προπαρασκευή
και κυρίως με μια εύστοχη και αποτελεσματική στρατηγική,
ο Κώστας Σημίτης έκανε το αδύνατο δυνατό.
Σε αγαστή συνεργασία με τον αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη,
στην πιο κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων,
με ολοκληρωμένο σχέδιο, με την απαράμιλλη μεθοδικότητα
και με την ικανή ηγεσία του Έλληνα Πρωθυπουργού,
η Κύπρος ξεπέρασε τα εμπόδια.
Και έγινε δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως να τίθεται η προϋπόθεση
της επίλυσης του Κυπριακού.
Πεποίθησή μου είναι, πως οι αριστοτεχνικοί χειρισμοί του Κώστα Σημίτη,
μπορούν κάλλιστα να λειτουργήσουν
ως πυξίδα για την επανένωση της Κύπρου,
κρατώντας την ακλόνητη θέση του:
Η πολιτική είναι χρήσιμη όχι γι’ αυτά που λέμε, αλλά για αυτά που κάνουμε.