Γιώργος Πανταγιάς
Στη χώρα του «κανένα»
Η κοινωνία αναζητά έναν «πολυμήχανο» για κυβερνήτη ή επικεφαλής της αντιπολίτευσης, αλλά όσο δεν τον βρίσκει είτε θα πηγαίνει σπίτι της (αποχή) είτε θα επιλέγει την ύστατη ώρα στη λογική του «μη χείρον βέλτιστον». Έτσι, όμως, δεν θα πάμε μακριά. Και σίγουρα όχι … μπροστά.
Η αυτοπαγίδευση των αντιπολιτεύσεων
Δυστυχώς, στην υπάρχουσα κατάσταση δεν φαίνεται να υπάρχουν δυνάμεις ή πρόσωπα που θα ανασύστηναν έναν σοβαρό αντιπολιτευτικό πόλο. Την ίδια βεβαίως ώρα, οι διεθνείς εξελίξεις πολιτικοποιούν ραγδαία τις δυτικές κοινωνίες, θέτοντας μείζονα ζητήματα στις δημοκρατικές δυνάμεις για τον Κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα.
Νέες ζωτικές προτεραιότητες
Το μεγάλο κύμα του πλουτολαϊκισμού του Τραμπ, που σαρώνει τα πάντα, αλλά και η επικίνδυνη και ανεξέλεγκτη επιθετικότητα του Πούτιν, ο οποίος ονειρεύεται την αυτοκρατορική Ρωσία, αν κάτι δείχνουν είναι πως μεταξύ άλλων και οι δύο παίζουν τα ρέστα τους, ως σκληροί και αδίστακτοι θεματοφύλακες των ορυκτών καυσίμων. Η καταπολέμηση της υστέρησης και της υπανάπτυξης επιβάλλει την αναζήτηση και τη χάραξη νέων δρόμων, υιοθετώντας τη στρατηγική της βιώσιμης ανάπτυξης, για καθαρή και φθηνή ενέργεια.
Το Κυπριακό με κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα
Σε αυτή την κρίσιμη ώρα της πορείας της πατρίδας μας, οφειλόμενο χρέος είναι να αναλογιστούμε, να κρίνουμε όσα συνέβησαν, αλλά και να λογαριάσουμε το μέλλον, κάτι που μέχρι τώρα δεν τολμήσαμε να κάνουμε. Η δημιουργική, όμως, πνοή απαιτεί κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα. Μέσα από την αμφισβήτηση μύθων, δομών, δογματισμών, και αναγνώριση λαθών θα μπορέσουμε να αναζητήσουμε μια νέα πορεία.
Έκλειψη εμπιστοσύνης
Τη βοή των υπόγειων κοινωνικών ρευμάτων, δεν την ακούν οι συστημικές δυνάμεις. Η πίεση τους, υπερφαλαγγίζει τον πολιτικό ανταγωνισμό. Επισκιάζει τις κομματικές αντιδικίες. Η κυβέρνηση έχει απωλέσει την πλεονάζουσα έλξη. Το ΠΑΣΟΚ αυτοϋπονομεύεται στη σφαίρα του ανεπίγνωστου. Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει οδυνηρά τις συνέπειες της κασσελακιάδας. Η Κωνσταντοπούλου επιχειρεί να μετατρέψει την εχθροπάθεια σε πολιτικό υποκείμενο. H έκλειψη εμπιστοσύνης τροφοδοτεί τα τέρατα του αντισυστημισμού.
Άβυσσος οι σκοτεινοί καιροί
Τα εξατομικευμένα προτάγματα συνιστούν πλέον, ισχυρό πολιτικό κύμα. Μια πλειάδα αυταρχικών ηγεσιών, δικτατόρων και επίδοξων ηγετίσκων, ενεργοποιούν τα πιο άγρια ένστικτα τμήματος του πληθυσμού. Το μείγμα του ατομικισμού, του φθόνου, του κυνισμού, της συναλλαγής, ενισχύεται με γερές δόσεις εθνικισμού και λαϊκισμού. Η ώσμωση του τραμπισμού, ακροδεξιάς και πουτινισμού συγκροτεί τη Μαύρη Διεθνή.
Βολοντίμιρ Ζελένσκι: Νταβατζήδες
Η συμφωνία με την οποία οι ΗΠΑ ζητούν και παίρνουν τον υπόγειο πλούτο της Ουκρανίας δεν προβλέπει αμυντικές εγγυήσεις. Δεν χρειάζεται αμερικανική δύναμη στην επιφάνεια, αφού θα έχει ήδη διεισδύσει στα σπλάχνα της Ουκρανίας. Ο εκβιασμός της αμυνόμενης χώρας συντελείται έτσι με έναν αποικιοκρατικό πρωτογονισμό, που δεν ενδιαφέρεται να πείσει τους μέχρι πρότινος εταίρους για την ορθότητά του. Η επιρροή που ασκεί στους τρίτους είναι μόνο η τρομοκρατία διά της λεηλασίας.
Ο Τραμπ, η Ευρώπη και ο μεγάλος φόβος
Η νέα ηγεσία στην Ουάσιγκτον υποστηρίζει ανοιχτά τα ακροδεξιά εθνικιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Μια ενδεχόμενη επικράτηση των εθνικιστών θα σήμαινε το τέλος της Ευρώπης ως οικονομικής και πολιτικής οντότητας. Και τότε θα έρχονταν οι απέξω για να μοιράσουν σφαίρες επιρροής και υποτέλειας.
Φόβος αντί ευθύνης
H αλήθεια στη μάχη με το ψέμα, δύσκολα χάνει. Τις περισσότερες φορές κερδίζει. Η αντοχή της στο χρόνο, μας βοηθά να ανακαλύψουμε τις θεατές και αθέατες πλευρές της. Την αλήθεια για την τραγωδία στα Τέμπη δεν μπόρεσε να την εξουδετερώσει καμιά προσπάθεια συγκάλυψης. Η διαλεύκανση είναι αυτονόητη απαίτηση. Η κυβέρνηση δέσμια της αυταρέσκειας της, κατέφυγε σε αλόγιστες μεθοδεύσεις. Αντί να ακολουθήσει το δρόμο της ευθύνης, παραδόθηκε στο φόβο.