Γιώργος Πανταγιάς

Χαμένοι στη μήτρα της εξουσίας

Ηγεσία, στελέχη, υποστηριχτές της, λατρεύουν την κυβέρνηση τους. Απολαμβάνουν τα προνόμια που τους προσφέρει. Μάλιστα τα χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση των δικών τους προσωπικών, ακόμη και ψυχολογικών αναγκών. Δέσμιοι του μικρόκοσμου τους, χάνουν την αίσθηση της ζώσας πραγματικότητας. Τα αντανακλαστικά τους αμβλύνονται, αν δεν ισοπεδώνονται. Και το χειρότερο, θεωρούν φυσική κατάσταση τα προβλήματα έπαρσης, κατάχρησης, αλλά και συναλλαγής, τα οποία φύονται στο οικοσύστημα της εξουσίας τους.

Αποχαιρετισμός στην Εύη Ντίνου από το Γιώργο Πανταγιά

Το μέλλον της Ευρώπης χωρίς αμερικανική παρουσία έχει φθάσει

Στο ερώτημα ποιος θα ηγηθεί της Ευρώπης, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι δύο ισχυρότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν δράση για να καλύψουν το κενό. Δεν μπορούν πλέον οι Ευρωπαίοι να περιμένουν απλώς από τις ΗΠΑ να παρέχουν την απαραίτητη ηγεσία.

ΕΕ – Ελλάδα: Από τον πόλεμο στο Ιράκ στην κρίση του Ιράν

Οι αναλογίες και οι διαφορές που χαρακτήρισαν το 2003 και το 2026, από πλευράς ΗΠΑ, ΕΕ και Ελλάδας, που λόγω προεδρίας είχε τότε έναν ιδιαίτερο ρόλο.Το παρακάτω αφήγημα είναι χρήσιμο για συγκρίσεις με το σήμερα. Θυμίζει μια εποχή στην οποία στις χώρες της ΕΕ υπήρχαν ηγέτες που είχαν το πολιτικό βάρος να διατυπώσουν τις θέσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών και να διαφοροποιηθούν από επιλογές που λειτούργησαν καταστροφικά για εκατομμύρια ανθρώπους.

Χαιρετισμός Γιώργου Πανταγιά στην εκδήλωση του Πανεπιστημίου Κύπρου προς τιμήν του Κώστα Σημίτη- Λευκωσία

Κώστας Σημίτης, βιώματα, ευρωπαϊσμός. εκσυγχρονισμός

Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν η Ελλάδα και η Κύπρος σήμερα αν δεν βρίσκονταν στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. ΄Η, μάλλον, όχι, ως πολίτης και των δύο χωρών, μπορώ να φανταστώ. Θα ήταν χώρες διεθνοπολιτικά αδύναμες, ενδεχομένως αλληθωρίζοντας προς τον Πούτιν, με μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, πολιτισμικά-πολιτικά εσωστρεφείς, όπου οι κυρίαρχες, διαπλεκόμενες ελίτ θα συνέχιζαν να κάνουν κουμάντο σχεδόν ανεξέλεγκτες. Η εθνική μοναξιά θα ήταν η παρηγορητική επωδός

Κώστας Σημίτης: Αρχιτέκτονας της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Μια ανέφικτη επαγγελία που έμοιαζε με άπιαστη ουτοπία, έγινε πραγματικότητα. Ευρωπαϊκό διαβατήριο δεν πρόκειται να δοθεί σε μια διαιρεμένη χώρα, στοιχημάτιζαν ηγεσίες, πολιτικοί αναλυτές διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Όμως εξαιτίας μιας έυστοχης και αποτελεσματικής στρατηγικής, το αδύνατο έγινε δυνατό. Και αυτό γιατί εδράζονταν σε ολοκληρωμένο σχέδιο, υιοθετήθηκε η κατάλληλη μέθοδος, στηρίχθηκε σε ικανή ηγεσία. Η ξεχωριστή αξία της ένταξης αποκαλύπτεται σήμερα, που στη διεθνή σκηνή επικρατεί γεωπολιτική θύελλα.

Κόκκινο, μπλέ, πράσινο, τα χρώματα του Ρεθύμνου

Η αξία της Κρήτης είναι η ακαταμάχητη δύναμή της. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν με αντιφάσεις και ανισομέρειες. Χαρακτηριστική περίπτωση το Ρέθυμνο. Ισχυρά του όπλα, δεν είναι άλλα από την παραγωγή, τον τουρισμό, την ενέργεια. Τις τρεις αυτές ζωτικές προτεραιότητες, τις χρωματίζω, με κόκκινο την παραγωγή, με μπλέ τον τουρισμό, με πράσινο.την ενέργεια. Με το τρίχρωμο αυτό τρίγωνο, διασφαλίζει τις προϋποθέσεις της ισόρροπης και βιώσιμης ανάπτυξης.

Πολιτικά ανιστόρητη και θεσμικά επιπόλαιη αντίδραση

Στα πιο κρίσιμα πεδία, έγιναν  τα ακριβώς αντίθετα, σαν να πηγαίνουμε από το 2009 προς τα  πίσω και όχι από το 2019 προς τα εμπρός. Και τώρα έχουμε βρεθεί σε κατάσταση εσωτερικής αποσύνθεσης υπό συνθήκες επικίνδυνης διεθνούς ρευστότητας. Όποιος δεν έχει ιστορική  μνήμη, αλλά θεωρεί μείζονα αξία την παράταση της εξουσίας του, αναλαμβάνει τον κίνδυνο να οδηγήσει τη χώρα προς το θεσμικό και πολιτικό αδιέξοδο.