Δημόσιος λόγος

Αυταπόδεικτες αλήθειες του Κυπριακού

Δεν έχει καταστεί κοινός τόπος η ανάγκη ενός ιστορικού συμβιβασμού επωφελούς και για τις δύο κοινότητες. Οι ατέρμονες συνομιλίες διαχρονικά προσκρούουν στην ανομολόγητη διαπίστωση: Ουσιαστικά έως τώρα δεν υπήρξε η απαραίτητη βούληση για την επανένωση της Κύπρου. Ο παγωμένος χρόνος, ενέχει τον κίνδυνο το Κυπριακό να περάσει στη σφαίρα της μεταφυσικής, επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση περί νεκρής υπόθεσης. Η δυσανεξία στον πραγματισμό, οι εθνοκεντρικοί εγωισμοί, οι ανάρμοστες στρατιωτικές συμμαχίες επιτείνουν τα αδιέξοδα.

Εύη Ντίνου, όταν το πάθος για ελευθερία ήταν πολιτική

Όσοι είχαν την τύχη να την γνωρίσουν, καταλάβαιναν δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια, ότι η Εύη ήταν μια ψυχή ελεύθερη, αλύγιστη, υπερήφανη, συναισθηματική. Την ιδιοσυστασία της, δεν ήθελες πολύ χρόνο να την αντιληφθείς. Εύκολα διαπίστωνες, τη γήινη σχέση της με τη ζωή, την αξιοπρέπεια που τη διέκρινε, την ανιδιοτέλειά της, η οποία την καθιστούσε ξεχωριστή. Η Εύη Ντίνου υπήρξε μια σεμνή προσωπικότητα, στην Ιατρική, στην Πολιτική.

Αναπαράσταση απαίδευτων και ανέμπνευστων ηγεσιών

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, δεν συνιστά τομή στη συνέχεια της πολιτικής του υπόστασης. Ούτε συνδέεται με νέες ιδέες και διαφορετικές προσεγγίσεις. Η ανατοποθέτηση του, αποδεικνύεται άτολμη και θολή. Ο τρόπος που πολιτεύεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καθιστά μύθευμα την κεντρώα φυσιογνωμία. Ουσιαστικά ενσαρκώνει τη βιοεξουσία. Η διακυβέρνησή του στηρίζεται στην τεχνική νοημοσύνη, παραλύοντας τη δημιουργικότητα και την έμπνευση. Και οι δύο υποδύονται τις εμπνευσμένες και ικανές ηγεσίες του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη, μολονότι δεν έχουν την παραμικρή ομοιότητα.

Κούφια στρατηγήματα

Η πλειονότητα των πολιτών αντιμετωπίζει το εγχώριο πολιτικό σύστημα με απαξία. Οι συντελεστές του, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, δέσμιοι μιας υπερχειλίζουσας ελαφρότητας, καταφεύγουν σε αχρείαστες αυταρέσκειες. Η απομάγευσή τους, δεν τους ανησυχεί. Ούτε τους προβληματίζει το κύμα δυσαρέσκειας και απογοήτευσης που όπως φαίνεται κατακλύζει την ευρύτερη κοινή γνώμη. Οι παραμορφωτικοί φακοί με τους οποίους είναι εξοπλισμένοι, τους στερούν τη δυνατότητα να γνωρίζουν τη ζώσα πραγματικότητα.

Το τέλος και η αρχή του Αλέξη Τσίπρα

Η αναπαράσταση στην πολιτική προσομοιάζει με τη Βαβυλωνία. Οι συντελεστές νοηματοδοτούν τη σύγχυση και τον κοινότοπο λόγο. Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα ανασηματοδοτεί τις αμφισημίες και αμφιθυμίες του πρώην Πρωθυπουργού. Οι αντίλαλοι παραμένουν ισχυροί και τον ακολουθούν. Το παρελθόν ενυπάρχει στον παρόντα χρόνο. Το προσωπικό του στοίχημα προσκρούει στον παλιό πολιτικό του εαυτό. Η αναζήτηση νέου είναι δύσκολη εξίσωση. Στην τοξική γη δεν φύονται βιολογικά προϊόντα.

Η ανατομία του κοινωνικού ελλείματος

Τα “μικρά” και τα “καθημερινά” της ζωής μας, αρκετοί τα θεωρούν άχαρα. Ωστόσο είναι ανάγκη να καταγινόμαστε με αυτά. Έτσι αποκτούμε γήινη σχέση με την πραγματικότητα. Με την αλλαγή των “μικρών” τροποποιούμε τα “μεγάλα”. Ο βαθμός ευημερίας βρίσκεται σε κοινωνική και ηλικιακή ασυμμετρία. Το διαγενεακό ρήγμα είναι υπαρκτό. Οι τωρινές κοινωνίες είναι αδιαχώρητες. Αλλά και διασπασμένες. Η αλληλεγγύη γενεών είναι ζωτική προτεραιότητα. Το ίδιο η μέριμνα και η φροντίδα, για εκείνους που έχουν στην πλάτη κάποιες δεκαετίες.

Χαμένοι στη μήτρα της εξουσίας

Ηγεσία, στελέχη, υποστηριχτές της, λατρεύουν την κυβέρνηση τους. Απολαμβάνουν τα προνόμια που τους προσφέρει. Μάλιστα τα χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση των δικών τους προσωπικών, ακόμη και ψυχολογικών αναγκών. Δέσμιοι του μικρόκοσμου τους, χάνουν την αίσθηση της ζώσας πραγματικότητας. Τα αντανακλαστικά τους αμβλύνονται, αν δεν ισοπεδώνονται. Και το χειρότερο, θεωρούν φυσική κατάσταση τα προβλήματα έπαρσης, κατάχρησης, αλλά και συναλλαγής, τα οποία φύονται στο οικοσύστημα της εξουσίας τους.

Αποχαιρετισμός στην Εύη Ντίνου από το Γιώργο Πανταγιά

Το μέλλον της Ευρώπης χωρίς αμερικανική παρουσία έχει φθάσει

Στο ερώτημα ποιος θα ηγηθεί της Ευρώπης, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι δύο ισχυρότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν δράση για να καλύψουν το κενό. Δεν μπορούν πλέον οι Ευρωπαίοι να περιμένουν απλώς από τις ΗΠΑ να παρέχουν την απαραίτητη ηγεσία.